Problematic

Minsan talaga gusto ko magmura ng sobra sobra sa salamin. Kasi naiinis ako sa sarili ko. Masyado akong problematic kahit sa napakaliliit na things. I hate that this attitude. Yung tipong tubuan ako ng single piece of watery pimple eh halos magunaw na mundo at mapapa "wat to do, wat to do!" ako na parang sirang plaka.
I'm doomed ang feeling.

Pero napapa-isip ako. Hmmmmmm teka.. May natusta ng circuit sa brain ko!!!

Sa paligid ng city lang. Tingin sa kaliwa, tingin sa kanan. And a-one, a-two, and swing! Napakaraming madlang people na less fortunate. Tingin sa taas, tingin sa ilalim. Turn around, bright eyes. Hang daming problems - pera, pagkain, work, relationship, bank account, cheke, pagkain, sickness, pera, lablife, pera...

Minsan nga ma-open ko ang TV, nakapanood ako ng Wish Ko Lang... Grabe mga finefeature nilang human beings don. Yung tipong tutupi ka na parang makahiya. Mapapa stop ka for awhile to think, and to make realizations. Kawawa naman those people. Eh ako, problemadong-problemado na ko sa pag-aayos pa lang ng buhok ko gamit ang mahiwagang gel/wax/clay. Juskopo!

Kaya in the end, I've learned. Napakaswerte ko na pala sa lagay kong ito, na i really don't have to make sobrang worry sa simple problems. There is a earth na world beside me na may mga taong talagang mas namomoroblema kesa saken. Tutulong na lang ako sa iba. Awoooooooooooooh (Kidlat, kulog, bagyo, tsunami, lindol)

Baket ba? Bawal bang maging Superhero?
Hanggulu-gulo ko na! blogspot

miss you

Maski ata ako nahirapang i-gets ang points ko dito. lol

Let's Drink

Try lang to. Perstaym. In short, unang tikim. Joke. Now lang ako nagkameron time or chance para makapagmake sulat ng entry na... (drumrolls) emo post. Mga Emo-haters dyan, like me, get lost muna pls.

Eto na. Buntong hininga mode. 

Dili ko na alam ang gagawin ko. One-by-one nag-aalisan mga barkada ko here sa office. What to do? What to do? Take notes. Dili ko sila kadepartment. Dinarayo ko lang sila tuwing lunch, meryenda, lamyerda/takas, etc. Dili nyo na mai-aask pero wala ako kabatak sa sarili kong department. How's that naman. 

In short, magreresign ang mga besprends ko here sa opis.

Ngayong nakapagpasa na ng resignation letter ang dalawa, dili ko alam anong mararamdaman. Ayaw ko naman ipakita na malungkot me, kasi ako nagbibigay lakas ng fighting spirits nila lalo na kapag gloomy ang hambiance. Hmmmmmm... Sad talaga.

Kanina lang, nakachat ko ang pangatlo nilang kasamahan, next in line na daw siya. Major loser na talaga me. Wala na me friends sa office talaga. What to do? What to do? Balik ang office life ko as outcast. I have meron friends din naman sa otherside departments pero dili kasing-close ng mga barkada ko. Hmmmmmm.... 

Sa tawanan, biruan, kulitan, asaran, greenminded-an, kainan, takutan, kabaliwan, salamat.

(pause here)

Mukhang magkakamerong iyakan sa huling hantungan, este huling mga araw nyo sa opisina next huweek.

Para sa tatlo kong matalik na kaibigang lilisan sa opisinang aking pinagtatrabahuhan. Adyos. Kitakitakits na lang kung magkamerong chance. Or sa next life. Or sa reincarnation kahit maging kabute ako, prends ko pa din kayo.

Til Friday next week na lang daw sila. Another adjustment. I know, OA me sa ngayon, pero once in a blue moon lang me makatagpo ng true kaibigang friends. Haystt... Maybe susubukan kong magtry na kaibiganin ang mga taga department ko? Dili ko alam. Malabo pa sa 1kb pixel na camera phone yown pagnagkataon.

Get well soon to me.

Now Playing: FRIENDS FOREVER by Vitamin C

(Sensya na all of you sa kaemohang-shit kong ito)

Ay sa mind ko lang tumutugtog ang music. Pakihanap na lang sa Youtube..

Sabi na sa inyong all, perstaym ko gumawa ng emo post, hampanget tuloy ng outcome-output-result.